พลทหารกับเจ้าหญิง

เคยอ่านเรื่องนี้กันไหมคะ พลทหารกับเจ้าหญิง ของคุณปรายพันแสง
ตัวเองอ่านหลายครั้งค่ะแต่ไม่เคยเข้าใจวันนี้ได้ฟังเรื่อง
จากคนใกล้ตัวแล้วก็เข้าใจได้ดีเรื่องมีอยู่ว่า

ทหารหนุ่มแอบรักเจ้าหญิงเลอโฉม
เขาตระหนักถึงความสูงส่งของเธอ
เฉกเช่นเดียวกับที่ตระหนักถึงความต่ำต้อยของตน
แต่เขายังรวบรวมความกล้า
เดินเสี่ยงตายเข้าไปบอกเธอว่า รัก
และจะอยู่บนโลกต่อไปโดยไม่มีเธอไม่ได้
เจ้าหญิงผู้เป็นดวงใจตอบเขาว่า
ถ้าเขาสามารถรอคอยอยู่ใต้ระเบียงห้องเธอ
ได้ติดต่อกัน 100 วัน 100 คืนเธอจะเป็นของเขาตลอดไป
ณ ใต้ระเบียงทหารหนุ่มเฝ้ารอคอยอยู่ตรงนั้น
วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า
โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนกายไปไหน
เขารอคอยในสายฝนกระหน่ำ
รอคอยในความหนาวเหน็บของหิมะ
วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า
โดยมีเจ้าหญิงของเขาเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา
เธอเห็นหยาดน้ำตาของเขาพรูพราวเป็นสาย
จนกระทั่งคืนที่ 99
หทารหนุ่มหยุดร้องไห้
หยุดรอคอย หยุดทุกอย่างไว้
แล้วหันหลังเดินจากไป

จบค่ะ
อย่าบอกนะคะว่าทำไมจบห้วนๆแบบนี้ จบแบบนี้แหละค่ะ
จนคนแต่งเองคุณปรายพันแสงยังอยากจะแต่งเพิ่ม
ในความรู้สึกส่วนตัวอ่านกี่ครั้งๆ ก็รู้สึกว่าพลทหารไม่อดทนเลย
แต่วันนี้ความรู้สึกเปลี่ยนไปค่ะ
ความจริงแล้วที่พลทหารไม่รอต่อไปเพราะว่าเค้าอาจจะคิดได้ในหลายๆเรื่อง
ถ้าเจ้าหญิงรักเค้าจริงคงไม่ทรมานเค้าถึงเพียงนี้
ถ้าเค้าอดทนอยู่อีกเพียงคืนเดียวเค้าก็จะได้อยู่กับผู้หญิงที่ใจร้ายกับเค้าที่สุดก็ได้
เค้าถึงเลือกเดินจากไปซะยังจะดีกว่า
ส่วนเจ้าหญิงนั้นเล่าแรกเริ่มคงหยิ่งทนงไม่น้อย
ที่มีคนยอมทำให้ได้ถึงขนาดนี้ แต่เมื่อพลทหารจากไป
เจ้าหญิงอาจจะนึกเสียใจที่ใจร้ายกับผลทหาร
นึกรักพลทหารขึ้นมาครามครัน แต่มันก็สายไปแล้วค่ะ
ป่านนี้พลทหารอาจจะกำลังจะมีความสุขกับหญิงชาวบ้านธรรมดาๆ
มีครอบครัวที่เป็นสุขไปแล้วก็ได้นะคะ

ชีวิตคนเรานี่ก็แปลกนะคะเล่นตลกกับเราอยู่เสมอ
ช่วงนี้ลูกเป็ดกำลังว่ายน้ำฝ่าคลื่นยักษ์ค่ะ
เป็นกำลังใจให้เป็ดน้อยผ่านคลื่นยักษ์ไปได้ด้วยนะคะ
(เพราะนอนไม่หลับเลยได้มา Up blog นี่แหละ)