พิงเสาอยู่ได้

วันนี้ขึ้นรถไฟฟ้าแล้วรู้สึกหงุดหงิดค่ะ เรื่องนี้หงุดหงิดมานานแล้วนะคะ
แต่วันนี้ถึงขั้นขีดสุดเคยไหมคะเวลาขึ้นรถไฟฟ้าแล้วไม่มีที่นั่ง
เมื่อไม่มีที่นั่งก็ต้องยืน และคนที่การทรงตัวไม่ค่อยดีอย่างเราก็ต้องหาที่ยึดเกาะ
ที่แรกที่นึกถึงคือเสาตรงกลางค่ะ ง่ายไม่ต้องโหนเป็นลิงให้เมื่อย
แต่.. แต่.. เสาที่ยึดเหนี่ยวของคนนับสิบต่อ 1 เสา
มันกลายเป็นที่ยืนพิงของคนเพียงคนเดียวค่ะ
ถ้าในเวลาที่รถไฟฟ้าไม่ค่อยมีคนคือ เสาว่างหลายเสา
ท่านสามารถขจับจองเสาเป็นของตัวเองได้คนเดียว
แต่เมื่อไรก็ตามคนที่เยอะจนแทบจะไม่มีที่ยืน มันยังมายืนพิงเสาเนี่ย
มันน่าตบให้ลืมสถานีที่ลงจะไปเลย เซ็งค่ะ
เช่นเดียวกับวันนี้เรายืนจับเสาอยู่ดีๆ มียัยซิ้มที่ไหนไม่ทราบมาถึงพิงเสาที่เราจับอยู่ค่ะ
ยัง.. ยังไม่พอ มันหันมามองมือที่เราจับเสาอยู่แสดงความไม่พอใจ
ว่าเราเอามือไปเกะกะหลังมัน แหม..มันน่าสักทีไหมเนี่ยอุตส่าห์เลื่อนมือหนีไปสูงๆแล้วนะ
ในใจนะคะ คิดจะด่าให้ได้อาย พูดเสียงดังๆ ให้คนในรถได้ยินกันทั้วหน้า แต่ก็ไม่ได้ทำ
โชคดีไปนะยัยซิ้ม

อย่าลืมนะคะ ถ้าไม่มีเสาว่างเยอะๆ ก็อย่าพิงแบ่งปันคนอื่นบ้าง
ไหนๆ ก็ร่วมชะตากรรมอยู่บนรถคันเดียวกันแล้ว