อยากกลับบ้าน แงๆๆๆๆๆ

วันนี้ตื่นเช้ามาอยู่ที่ปีนังแล้ว มีรถมารับเพื่อไปเทรนตอน แปดโมงครี่ง
แต่ตื่นก่อนค่ะแปลกที่อะ ตื่นตั้งแต่ 6 โมงแล้ว ห้องพักพอมองเห็นทะเลอยู่บ้าง
ตื่นมาทำโนน่ ทำนี่ อ่านหนังสือด้วย เปิดทีวีดูสักหน่อย มีรายการตอนนเช้าคล้ายๆบ้านเราค่ะ
แต่เอะ เดี๋ยวๆทำไมในทีวีขึ้นเวลาว่า 7.50 อะกะนิกาเรา 6 กว่าอยู่หนิ ดูอีกเรือน
กรี๊ด....7.50 ยังไม่ได้อาบน้ำเลยรถมารับ แปดโมงครึ่งวิ่งเข้าห้องน้ำด่วน
ลงมากินข้าวตอน 8.15 ค่ะ เก่งจริงๆ

มีคุณลุงแก่ๆ ขับรถตู้เก่าๆมารับค่ะ ขับไปเรื่อยอ่าวขึ้นเรือด้วยเหรอ
คือปีนังเป็นเกาะค่ะ ต้องข้ามไปเทรนที่ Kulim อีกฝั่งนึงคือ ขึ้นรถแล้วเอารถขึ้นเรือ
แล้วเอารถลงเรือ งงไหมเนี่ย พอรถลงจากเรือ กะขับต่อไปอีกไกลจัง
สองข้างทางก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากสวนปาล์ม ทุรกันดารมากๆ
ถึงที่เทรน 9.30 โห เทรนที่โรงงานเลย พอถึงอีตาลุงแก่ๆที่ขับรถกะฟ้องใหญ่เลย
นัดมาเลนะไม่ใช่นัดไทยออกมากันช้าจิงๆ –“- ช้าตงไหนฟะ
ก็นัดแปดครึ่งกะแปดครึ่งแล้วหนิ เดี๋ยวเอาคีร์บอร์ดฟาดหัวเลย เดี๋ยวเถอะๆ




เทรนไปง่วงไปพยายาม online MSN ให้ได้ไปคือว่าไม่สามารถพิมพ์ password ของตัวเองได้
ห่วยจิงๆ แค่แป้นไม่มีภาษาไทยเอง อายไหมนั่นเดือนร้อนชาวบ้านเค้าไปทั่วเลย
พอถึงตอนพักกะถามคนสอนค่ะ ที่นี่ไกลจาก KL ไหมรายทำนองนั้น
ไกลมากนั่งรถ 4-5 ชั่วโมง T-T จากลับบ้านไม่เที่ยวไหนแล้ว ลำบากจัง
นั่งรถๆๆๆๆ นั่งเรือๆๆๆๆ ไม่เอาแล้ว




บอกไว้เลยนะคะ ผู้ที่คาดหวังว่ายัยนุ้ยจา shopping ไปเผื่อ อดหมด ดีที่สุดคือ
ชอคโกแลตจาก duty fee เท่านั้น เพราะว่าเมืองนี้เงียบมาก เก่ามากด้วย คนกะน่ากลัว
กลับมาถึงโรงแรมเดินออกไปหาข้าวเย็นกิน ไปถึงย่านที่บอกว่า hit สุดในปีนังแล้ว
ขอบอกโรบินสันใกล้บ้านเรายังเจ๋งกว่าเยอะ เลิกเลยนะ ไม่ shopping แล้ว
เลื่อนตั๋วกลับได้ก็จะเลื่อนละ แงๆๆๆๆ จากลับบ้าน


อ่อ มีอีกเองค่ะ สงสัยจังว่าที่นี่เค้าคงรังเกียจทุเรียนเอามากๆเลยค่ะ
มีป้ายห้ามเอาทุเรียนเข้าโรงแรมด้วยอะ งง