Friday, February 10, 2006

น้องใหม่

อย่างที่เกริ่นไว้วันก่อนว่า วันนี้ต้องไปร้านไทย
ความตั้งใจเดิมคือ ไปกิน และ ไปสังสรรค์กับหมู่คณะค่ะ

แต่พอเอาเข้าจริงๆ ไปถึงร้านตั้งแต่หกโมง
ก่อนเวลานัดชั่วโมงนึง หมู่คณะมาถึงกันตอนเจ็ดโมงครึ่ง

ระหว่างรออยู่หลังร้าน ช่วยจับโน่นหยิบนี่ ตามประสา
ก็ได้เจอน้องใหม่ ซึ่งเป็นคนไทย สองคน
ที่มาเรียนภาษาเป็นเวลาหกเดือน เพิ่งมาถึงเมื่อวันเสาร์นี้เอง
คุยไปคุยมา ก็ได้รู้ว่า น้องคนหนึ่ง จบจากคณะหนึ่งในมช.
เลยถามเขาไปว่า ตอนเรียน เคยเข้าห้องสมุดคณะฯบ้างมั๊ยคะ
รู้จักบรรณารักษ์คนนี้มั๊ย
บอกน้องไปว่า น้าพี่เองค่ะ

น้องนึกอยู่แป๊บเดียว ก็ตอบมาว่า
น้อง: อ๋อ คนที่เหมือนคุณแม่ชินจังใช่มั๊ยคะ
ฉัน: เอ (นึกนานมาก ชักไม่แน่ใจ ว่าคนเดียวกัน) ใช่รึเปล่านะ

เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าน้าเราเป็นคุณแม่ชินจัง ^^"

พอทุ่มกว่า หมู่คณะก็เริ่มเดินทางมาถึง
เลยได้เริ่มสั่งอาหาร แต่กว่าจะพ่อครัว(อี้)จะได้ทำอาหาร
ก็เมื่อเคลียร์คิวลูกค้าคนอื่นเสร็จแล้ว
กว่าจะได้อาหารไปวางบนโต๊ะ ก็เกือบสองทุ่มได้
แต่คุณตุ๋มผู้ซึ่งเป็นคนดี ก็ได้ช่วยทำอาหาร
ช่วยหั่นผัก หั่นเนื้อ อยู่หลังร้าน
จนมิได้มีเวลาไปร่วมโต๊ะกับหมู่คณะอย่างที่ตั้งใจ
ได้กินข้าวตอนจะปาเข้าไปสามทุ่มค่ะ

แต่ก็ยังมีโชคดี ได้หม่ำข้าวเหนียว ที่นึ่งเองในไมโครเวฟ
กับน้ำพริกกะปิที่ขอตำเอง ด้วยความอยาก
ข้าวเหนียวนี่ เดิม พี่แอน แม่ครัวและหุ้นส่วนร้าน
ตั้งใจจะเอาไว้หุงให้หมู่คณะที่มาในงานเลี้ยงส่งพี่วุฒิ
แต่เนื่องจากไปหุงเอาตอนที่เขาอิ่มกันแล้ว
เลยเสร็จคนทำงานในร้านอย่างฉัน คุณอี้ พี่แจง และแทน

กินเสร็จแล้ว ก็ยังกลับไม่ได้
เนื่องจากคุณอี้ ยังเป็นพ่อครัวอยู่มิแล้วเสร็จ
เลยได้อยู่ช่วยเก็บร้าน เก็บของ ได้กลับเอาตอนสี่ทุ่มกว่า
งานนี้คุณอี้เลยได้เงินเพิ่มมาห้าบาท
เพราะมีผู้ช่วยติดมาด้วยหนึ่งคน

งานหน้าคงไม่ไปเป็นกำลังใจแล้วนะคะ
เพราะไม่อยากกลับดึกแบบนี้อีก

คราวหน้า จะส่งกำลังใจไปให้จากบ้านแล้วกันนะคะ ^^"

Wednesday, February 08, 2006

พี่วุฒิ

พรุ่งนี้ที่ร้านอาหารไทย ร้านเดียวในเมือง
เหล่าคนไทยจะไปชุมนุมกัน เพื่อร่วมเลี้ยงส่งพี่วุฒิค่ะ

พี่วุฒิเป็นนักศึกษาปริญญาเอกในสาขา animal science
เรียนที่เมืองไทยก่อน และมาทำวิจัยที่ une หนึ่งปี
ครบหนึ่งปีแล้วค่ะ เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก

วันเสาร์หน้านี้ พี่วุฒิก็จะกลับเมืองไทยแล้ว
กลับไปอีกหนึ่ง

เช่นเดียวกันกับมหาวิทยาลัยทุกที่
une ได้เป็นทางผ่านให้กับนักศึกษาไทยหลายท่าน
ถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น เทียบกับช่วงเวลาในชีวิตแล้วมันช่างน้อยนิด
แต่เชื่อว่า ทุกคนคงจะจดจำช่วงเวลาสั้นๆ นี้ไว้ไม่รู้ลืม

รวมถึงฉันด้วย
เมืองเล็กๆ มหาวิทยาลัยเล็กๆ แต่ช่างมากมายด้วยความทรงจำ

อดทนอีกหน่อยนะตัว(ฉัน)เอง อีกไม่นานก็จะได้กลับบ้านเหมือนคนอื่นเขาแล้ว

โชคดีนะคะพี่วุฒิ
ถ้ามีโอกาส คงได้เจอกันที่เมืองไทยค่ะ