ข่าวดี บทที่สอง

มาคุยกันต่อ ถึงเค้าคนนั้น คนที่มาอยู่ใหม่

แต่ก่อนแต่ไร จะกินอะไรเยอะแค่ไหน ก็ไม่เคยจะมีปัญหาอะไร
พอเค้าเข้ามาอยู่ด้วย เค้าก็สอนให้ฉันเป็นคนกินน้อยลง
เพราะกินมากไป แล้วมันจะอาเจียนค่ะ ท่านผู้อ่าน

เค้าคงจะหมายถึงว่า อย่าตะกละให้มากไป
เห็นอะไร ก็จงรักษามารยาทผู้ดี กินให้เพียงพอเท่าที่กระเพาะต้องการเป็นพอ
ถึงจะเป็นของอร่อยที่สุด การกินเข้าไปมากๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี

แต่ก็มีบ้าง ที่ฉันลืมตัว และเผลอกินเข้าไปมากกว่าที่ควร
ผลก็คือ โลภมาก ลาภหาย

น้ำหนักจะลดรึเปล่าก็ไม่รู้นะคะ ยังไม่ได้ชั่งเลย

เค้าสอนให้ฉันกินแบบที่เค้าชอบกินด้วยค่ะ
จนตอนนี้ ฉันไม่สามารถมีความสุขกับอาหารที่ปรุงด้วยกระเทียม
และอาหารกลิ่นแรงทั้งหลาย อีกต่อไป
ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน ฉันเป็นกระเทียมเลิฟเวอร์ด้วยซ้ำไป

เลยไม่ได้รับประทานกระเทียมมาเป็นเดือนแล้ว

เค้าสอนให้ฉันทำอะไรช้าลง เช่น เดินข้ามถนนเลียนแบบคนออสซี่ เดินเนิบๆ ช้าๆ
เดินขึ้นลงบันไดด้วยความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
แถมยังดึงให้สามีเดินช้าด้วยกัน เพราะฉันเดินตามไม่ทัน

เลยโดนสามีเรียกว่า low mobility

แต่สิ่งดีดี ที่ได้รับจากเค้านั้นมีมากมาย
ทุกวันนี้ ...
ฉันดื่มนมวันละครึ่งลิตร ก็เพราะเค้า เค้าบอกว่ามันดีมากกก
ฉันหัดกินโยเกิร์ตให้บ่อยขึ้น เพราะเค้าบอกว่า จุลินทรีย์ดีดีมีอยู่ในโยเกิร์ต
ฉันรู้สึกมีความสุขกับอาหารรสชาติอ่อนๆ และไม่เผ็ด (แต่ส้มตำก็ยังเป็นของโปรดอยู่ดี)
ฉันกลายเป็นผลไม้เลิฟเวอร์ โดยเฉพาะแตงโม ขอให้มีกินทุกวันหลังอาหาร เป็นมีความสุข
ฉันเข้านอนเร็วขึ้น จากเมื่อก่อนตีหนึ่งตีสอง ก็เปลี่ยนมาเป็นสี่ทุ่มห้าทุ่ม
เค้าบอกว่า ทำให้เค้าได้นอนเร็วขึ้นด้วย

ทั้งๆที่เมื่อก่อน ฉันไม่ได้สนใจในสิ่งเหล่านี้อย่างจริงจัง
แต่ตอนนี้ หลังจากที่เค้าเข้ามาในชีวิต
สิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่สำคัญ ก็ดูจะไม่สามารถมองข้ามไปได้เลย

จะเรียกเค้าว่า คนดี ของบ้านเรา ก็คงจะได้