Thank you

ขอบคุณมากมาย สำหรับกำลังใจล้นหลาม

เบิร์ดจะไม่ลืมวันนี้เลย

เอ๊ย....ผิดคน


ขอบคุณทุกๆคนสำหรับกำลังใจค่ะ
เดิมทีเดียว ขอขยายเวลาเรียนไปจนถึง กรกฏาฯ ปีหน้า
จะได้มีเวลาทำงานแบบเผื่อเวลาไว้เล็กน้อย
แต่ช่วงนี้ ทางมหาวิทยาลัย ถูกบีบมาจากรัฐบาล
ที่พยายามจะให้เด็กจบตามกำหนดเวลา โดยการตัดเงินช่วยเหลือ
ที่เคยให้แก่มหาวิทยาลัย นักเรียนก็เลยโดนบีบไปโดยปริยาย

ที่เศร้าและเครียด เพราะมีตารางเวลาการทำงานที่วางแผนไว้กับอาจารย์แล้ว
พอทางมหาวิทยาลัยมาตัดเวลาให้สั้นลงแบบนี้ ก็ต้องกลับมาตั้งหลักใหม่

ข่าวนี้ มีข้อดี อย่างที่คุณช้างว่า คือ จะได้จบเสียที
ข้อเสีย คือ มันกดดันอย่างบอกไม่ถูก
เพราะปริมาณงานที่ยังเหลืออยู่ มันก็ไม่ใช่น้อยๆ

ปกติ นอนตื่นไม่เช้านัก กลางวันทำงานแบบสบาย ๆ ไปเรื่อยๆ
เดี๋ยวนี้ ทำงานแบบไม่กล้าพัก มาสองวันแล้ว จะวอกแวกไปทำอย่างอื่น ก็ไม่กล้า
จนถึงเมื่อคืน ห้าทุ่มกว่า ๆ รู้สึกเมื่อยแขนมาก ๆ
ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน ใช้คอมพ์จนถึงตีสองก็ไม่รู้สึก

แสดงให้เห็นว่า สองวันที่ผ่านมา ใช้คอมพ์หนักหน่วงกว่าที่ผ่านมา
ก็คงเหมือน ออกกำลังกาย วันที่หักโหมกว่าปกติ ร่างกายก็จะเมื่อยล้าเป็นพิเศษ
กำลังคิดว่า ถ้าหักโหมจนเป็นปกติ ก็คงชินไปเองนั่นแหละ

เมื่อไหร่จะชินเนี่ย