เหงา

คุณตุ๋มกลับเชียงใหม่ไปแล้วครับ น้องอาร์มก็ได้เจอกับคุณแม่เสียที คราวนี้คุณแม่จะไม่หายไปไหนอีกแล้ว

แปลกดีเหมือนกันนะครับ ผมเคยวางแผนไว้หลายอย่างว่าหลังจากภรรยาและลูกกลับไปแล้ว คงจะมีเวลาทำอะไรที่อยากทำหลายอย่าง

อย่างเช่นพวกข้าวของจุกจิกก็คงจะได้ทิ้งไปให้หมด รื้อตู้เก็บของ ทำความสะอาดบ้าน จัดโน่นจัดนี่

เอาเข้าจริง อยู่ๆ ก็เกิดเหงาขึ้นมาอย่างประหลาด อะไรมากมายที่วางแผนจะทำ กลายเป็นรู้สึกไม่อยากทำอะไรซักอย่าง

เมื่อก่อนบ้านหลังน้อยหลังนี้ สองคนแทบจะเดินชนกันตายทุกวัน แต่มาวันนี้ทำไมมันกว้างเหลือเกิน

เมืองเล็กๆ เงียบๆ เมืองนี้ อยู่ๆ ก็เหงาขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

อาจจะเป็นเพราะว่าสองปีนิดๆ ที่ผ่านมา ผมไม่ค่อยได้รู้จักใคร คนไทยที่รู้จักก็กลับกันไปเกือบหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็กระจัดกระจายไม่ค่อยได้เจอกัน

ส่วนเพื่อนในมหาวิทยาลัยนี่ยิ่งไปใหญ่ ไม่มีห้องแล็ป ไม่มีชั้นเรียน ไม่มีกิจกรรม ไม่ได้อยู่หอ ยิ่งแทบไม่รู้จักใครเลย อย่างมากก็แค่เดินสวนกันตามทางเดิน ทักทาย แล้วก็เดินผ่านไป

วันนี้รู้สึกใจหาย เมื่อคนที่คอยอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ต้องกลายเป็นอยู่ไกลกันเกือบครึ่งโลก

ตกใจว่านี่เรากลายเป็นคนอ่อนแอตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า เมื่อก่อนอยู่ตัวคนเดียวก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร

สงสัยต้องทำใจอีกสองสามวัน หวังว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมโดยไว ไม่งั้นงานไม่เดินแน่

ก็ยังดีหน่อยที่วางแผนไว้ว่าอีกหนึ่งเดือนจะหนีกลับไปเที่ยวบ้าน แล้วช่วงปีหน้า ก็หวังว่าอาจได้กลับไปเก็บข้อมูลงานวิจัยบางส่วน ซึ่งคงจะทำให้ได้เจอหน้าครอบครัวบ้าง

คิดถึงบ้านจังเลยครับ