เมลเบิร์น

เดินทางไกลหนึ่งพันสี่ร้อยกว่ากิโลเมตร ขนาดช่วยกันขับรถ 2 วัน ก็ยังเหนื่อยใช่ย่อย รายละเอียดเรื่องราวการเดินทางไปอ่านกันสนุกๆ ได้ที่ Talk About Muji's Life ครับ

เมลเบิร์น เมืองหลวงของรัฐวิคตอเรียแห่งนี้ เป็นเมืองที่มีเอกลักษณ์ประจำตัวหลายอย่าง แต่ที่เห็นชัดที่สุดก็เรื่องชีวิตบนท้องถนน

ถนนเมลเบิร์นช่างสับสนวุ่นวายยิ่งนัก!!

ใครยังไม่เคยมาสัมผัสอาจจินตนาการยากสักหน่อยว่าชีวิตบนท้องถนนที่ต้องคอยระวังไฟเขียวไฟแดงทุกห้าสิบถึงหนึ่งร้อยเมตรมันเป็นอย่างไร แต่สำหรับกะเหรี่ยงอาร์มิเดล ขอบอกว่าน่ารำคาญมากๆ ซิดนีย์กับบริสเบนยังไม่เห็นจะอาการหนักขนาดนี้เลย

จากเมืองที่ทั้งเมืองมีไฟจราจรแค่ 2 จุด มาเจอแบบนี้เข้า กลายเป็นโรคเกลียดไฟแดงไปเลยครับ

นอกจากไฟแดงที่น่าหงุดหงิดใจแล้ว เมลเบิร์นยังมีรถรางคอยให้บริการรับส่งทั่วทั้งเมือง

ในแง่ของชาวเมืองมันก็คงสะดวกดี แต่ในแง่ของนักท่องเที่ยว มันยิ่งทวีความน่าเบื่อขึ้นอีกหลายเท่าตัว

ไหนจะต้องหงุดหงิดกับไฟจราจร ไหนจะต้องระวังคนข้ามถนน ไหนจะต้องคอยหลบรถที่จอดข้างทาง นี่ยังต้องสอดส่ายสายตาระวังรถรางที่ใช้ถนนร่วมกันกับรถยนต์อีกต่างหาก คงต้องใช้เวลาหลายวันซักหน่อยกว่าจะชิน แต่พอชินก็คงได้เวลากลับพอดี

ข้อดีของเมลเบิร์นก็เช่นเดียวกับเมืองใหญ่ทั่วไปที่มีสถานที่ท่องเที่ยวน่าสนใจมากมาย มีพิพิธภัณฑ์หลายที่ ตึกสูงๆ ทะเล ย่านคนเอเชีย แล้วก็อาหารนานาชาติมากมาย ร้านอาหารไทยนี่มีแทบจะทุกถนน

บางคนก็ชอบอยู่เมืองใหญ่ แต่ผมขออยู่เมืองเล็กๆ เงียบๆ แบบอาร์มิเดลมีความสุขกว่ากันเยอะเลย ^^