ลุง

ด้วยความที่คุณภรรยากินไก่แล้วแพ้ และไม่กินเนื้อ ไม่กินแกะ ช่วงนี้วัตถุดิบหลักของบ้านก็เลยต้องเป็นหมูสถานเดียว ไม่ว่าจะเป็นหมูสับหรือว่าหมูชิ้น ก็ได้ทั้งนั้น

แต่การเอาหมูสับ หมูชิ้น มาทำอาหาร มันก็มีข้อจำกัดหลายอย่าง ที่สำคัญก็คือเวลาทำพวกอาหารต้มๆ ทั้งหลาย ถ้าจะให้อร่อยมันต้องมีกระดูกด้วย

กระดูกหมูประเทศนี้ก็หายากเหลือเกิน เวลาขายฝรั่งชอบเอาไปปนกับกระดูกแกะ กระดูกวัว แถมยังขายในนาม "Dog Bones" ซะอีก เวลาไปเลือกซื้อทีมันรู้สึกจั๊กกระเดียมบอกไม่ถูก

ซี่โครงหมูก็มีขายบ้างครับ แต่มีน้อยแล้วก็ราคาแพง นานๆ จะลดราคาที ทั้งๆ ที่หลายครั้งเล็งไว้เป็นมั่นเหมาะว่าซี่โครงชุดนี้จะลดราคาวันนี้ พอไปถึงกลับโดนมือมืดตบไปก่อนซะก็บ่อย

จนกระทั่งเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่รู้ภูติผีตนใดดลใจให้เดินไปร้านขายเนื้อตรงข้ามกับร้านอาหารไทยประจำเมือง

จำได้ว่าตอนนั้นเป็นเวลาประมาณห้าโมงเย็นกว่าๆ ร้านต่างๆ ปิดหมดแล้ว ร้านขายเนื้อร้านนี้ก็เก็บของหมดแล้ว แต่กระเหรี่ยงไทยก็ไม่รู้ไม่ชี้หน้าด้านเปิดร้านเข้าไปทักทาย ลุงเจ้าของร้านก็เดินออกมาต้อนรับแบบงงๆ

"ลุงมีดูกมู๋ป่าว วัยรุ่นอยากกิน"
"รอเดี๋ยว"

ว่าแล้วลุงก็หายเข้าไปในครัวไม่ถึงสามนาที แล้วก็กลับมาพร้อมกับแผงซี่โครงหมูชิ้นใหญ่

"แบบนี้เอามั้ย"
"ห่อโลดลุง วัยรุ่นชอบ"

ลุงใจดีห่อแผงซี่โครงหมู ชั่งน้ำหนัก แล้วบอกราคา

"4 เหรียญ"
"เหรียญอะไรลุง เหรียญบาท หรือเหรียญออสซี่ วัยรุ่นงง"
"กวนมากเดี๋ยวพ่อตบ!"

ถูกมากครับ!! เป็นซี่โครงที่ถูกที่สุดเท่าที่เคยซื้อมาในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ตกราคากิโลละประมาณสี่เหรียญ ปกติเวลาซื้อจาก Woolworth ลดราคาก็ตกกิโลละประมาณหกถึงเจ็ดเหรียญ เรียกว่าถูกกว่าไปเกือบครึ่ง

"ถ้าชอบคราวหน้าจะเก็บไว้ให้อีก ดีมั้ย"
"เอาดิลุง วัยรุ่น..."

พูดไม่ทันจบลุงเบิ๊ดกระโหลกวัยรุ่นตอนปลายหนึ่งฉาดด้วยถาดคาเฟ่ แล้วก็รับคำเป็นมั่นเหมาะว่าต่อไปนี้เวลามีกระดูกซี่โครงหมูลุงจะเก็บไว้ให้ตลอด

หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ เมื่อวานเป็นวันที่สองที่แวะไปใช้บริการซี่โครงหมูลุงครับ ลุงรักษาสัญญาจริงๆ ด้วย แถมยังเก็บไว้ให้ตั้งสองกิโล ดีใจจัง ขนมจีนน้ำเงี้ยวจ๋า จะได้เจอกันอีกแล้วนะ :D~~~~