A thing that I got from Thailand

@บอสตั้น และ เขาคนนั้น

กลับมาถึงบอสตั้นแล้วนะครับ
กลับมาถึงเจอเจ็ตแหลกเข้าให้
นอน ๆ เพลีย ๆ เหงา ๆ นอน ๆ เพลีย ๆ ไปหนึ่งวันเต็ม ๆ
ประมาณว่าหลับไปเลยยี่สิบสี่ชั่วโมง
เป็นยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ อีกยี่สิบสี่ชั่วโมงถัดไปมี due ต้องส่งเปเปอร์

กลับมาถึงบ่ายแก่ ๆ วันจันทร์กลับมาประชุมวันอังคารทั้งวัน พร้อมกับถูก assign ให้ส่งเปเปอร์เข้า conf วันศุกร์วันพุธไปสรุปงานกับคนมาช่วยเขียนโปรแกรม หลังจากนอนวันพุธไปแล้ว ก็ไปตื่นอีกทีตอนตีสามของวันศุกร์คืนวันศุกร์ต้องส่งเปเปอร์ก่อนเที่ยงคืน
เอ้อ เอากับมันด้วยความเมตตา
อาจารย์ (my dearest Prof. ) ยังใจดีช่วยตรวจแก้ให้เลยได้ส่งเปเปอร์ draft แรกไปให้อาจารย์ตอนเก้าโมง

วันศุกร์เสร็จแล้วก็มีประชุมยาวไปจนถึงทุ่ม
อาจารย์แก้ draft แรกกลับมาตอนสามทุ่มแล้วให้เพิ่มนู่นเพิ่มนี่แก้กันไปแก้กันมา
แก้ไปได้ประมาณสาม draft อาจารย์บอกว่าไม่ไหวแล้ว ส่ง ๆ ไปเถอะ
ได้ส่ง เปเปอร์ตอนตีสี่ของวันเสาร์

เปเปอร์ก็เหมือนกับจานข้าวที่เพิ่งกินหมดอ่ะครับต้องล้าง ต้องเช็ดกันหลาย ๆ draft
ปกติสำหรับผมแล้วจะส่งเปเปอร์ได้จะแก้อยู่ประมาณ 9 draft ขึ้นไปอาจารย์ถึงจะยอมรับว่าสะอาดดี ส่งได้

กลับมาคราวนี้ที่ lab มีคนมาเพิ่มอีกหนึ่งคนนะครับ
เป็นชายเกาหลีแท้ ๆ ชื่ออะไรเรียกไม่ถูก แต่นามสกุลปาร์ค
วันอังคารที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่เขาจะต้อง present หน้าห้อง ให้พวกผมคนใน reserach group ฟัง
เหมือนงานรับน้องเลยนะ
อาจารย์บอกว่า เหมือนกับที่ผ่านๆมา มีหลายคนมาพยายามเข้า research group ของเรา
แต่แล้ว present หน้าห้องไม่ได้ ก็ถูกอาจารย์เชือด(kill)ไปหลายคนแล้วก็ลาออกไป
วันนี้เราจะมาดูกันว่า คุณปาร์คจะรอด(survive) หรือไม่
ถ้ารอดหลัง presentแล้วเราจะไปกินอาหารจีน เพื่อเลี้ยงต้อนรับเขาเข้า research group อย่างเป็นทางการ
เหมือนกับที่เคยทำกับ ภาสกร โชโนะ ชู และ พฤษภ์

ผมคิดในใจ เราเริ่มมีประเพณีของ dssg research group ขึ้นแล้ว เมื่อ dssg ย่างเข้าสู่ปีที่สาม


เสร็จแล้วอาจารย์ก็ปล่อยเด็กใหม่ presentผ่านไป สิบนาทีอาจารย์เริ่มเครียด
คุณพูดอะไรผมไม่รู้เรื่อง
ที่พูดมาทั้งหมดนี่หมายความว่าอะไร
คำ ๆ นี่ที่คุณพูดออกมาหมายความว่าอะไร ยกตัวอย่างให้ฟังหน่อยสิ
ไหนอธิบายให้ง่ายกว่านี้หน่อยสิ
นี่คุณเข้าใจคำถามของผมหรือเปล่า
คุณตอบไม่ตรงคำถามเลย

ผ่านไป ยี่สิบนาที
พอกันที
ผมหมดความอดทนแล้วคุณไม่ผ่าน

ไปฝึกมาใหม่ก็แล้วกัน


แล้วเราก็ไปกินอาหารจีนกัน
นี่คืออาจารย์ใจดีแล้วนะ

Oh! My dearest Prof.

@Boston

กลับมาอยู่บอสตั้นแล้วนะครับ
งานกำลังยุ่งเลย


ปรากฎว่าช่วงชีวิตยี่สิบวันที่ผ่านมา
มีความหมายมาก ๆ ในชีวิต

ขอไปตั้งสติดี ๆ ก่อนนะครับ
แล้วจะมาเล่าให้ฟัง


ปล. พี่ พ ส่งเมลล์มาเตือนว่า เนื้อที่ blog ผมเต้มแล้ว แล้วผมต้องทำไงเหรอครับ
จะให้ลบรูปออกไป รูปก็หายหมดดิ ที่เคย post ไว้อ่ะ

รูป ญี่ปุ่น

ภาระกิจเสร็จสิ้น