Homeless

Homeless เป็นคำเรียก คนที่อาศัยตามที่สาธารณะทั่วไป ไม่มีบ้านอยู่เป็นหลักแหล่ง จะเห็นพวกเขาตัวมอมแมมนอนอยู่ตามท้องถนนได้ทั่วไป บางทีก็นอนใน Subway บ้างก็นอนในห้องตู้ ATM ยิ่งช่วงนี้เป็นหน้าหนาวด้วยแล้วยิ่งเห็นก็ยิ่งสงสาร ต้องไปหาที่นอนตามฝาท่อน้ำร้อนตามท้องถนน เพื่อให้ได้ไออุ่นมาประทังชีวิต

ช่วงนี้ผมก็เดินทางบ่อยครับ หลังจากสัปดาห์ที่แล้วที่ไป Upstate New York แล้วก็ไป New York city เสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไป New York City มาอีกแล้ว สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นช่วง Thanks Giving นะครับ ส่วนใหญ่อเมริกันชนก็จะอยู่กับครอบครัวและกินไก่งวง

ปีนี้ไม่ได้กินไก่งวงกับครอบครัวที่ไหน


แต่ไปกินอาหารทะเลกับน้องสาวแทน

ก็ซื้อ กุ้ง ซื้อ ปู จาก ไชน่าทาวน์มาต้ม ๆ ปิ้ง ๆ กินที่บ้าน
กินแกล้ม กับ Seagram Gin เพลินมากครับ


ว่าไปแล้วผมก็ใช้ชีวิตเหมือนสัปดาห์ที่ผ่านมา

นอนในรถบัส

นอนไปนิวยอร์ก ไปถึงก็ทำนู่นทำนี่
แล้วก็นอนกลับมา บอสตั้น แล้วก็ทำนู่นทำนี่

เริ่มมีไอเดียว่า น่าจะนั่งรถบัส greyhound ไปเรื่อย ๆ ทุก ๆคืน นอนในรถ
พอไปถึงกลางวันก็เที่ยว กลางคืนก็เดินทางต่อ หลับในรถ

ไม่รู้ว่าต้องนั่งรถนานเท่าไหร่ ถึงจะเดินทางได้ทั่วอเมริกา


จะมีคนบ้าจี้ไปด้วยกันไหม ?

( ไม่มีก็ไปคนเดียวก็ได้ฟ่ะ ..... )



ด้วยความห้าว
กลับมาก็ยังประพฤติตัวเป็นคนไม่มีบ้านอีก
หอบข้าวของมานอนที่โรงเรียน

ไม่ได้นึกสนุกอะไรหรอก


แต่งานมันร้อน
อยู่บ้านแล้ว "หนาว"

^_^



เย้....
อาจารย์ไม่อยู่นะครับ กลับไปญี่ปุ่นเพื่อหาทุน
( แสดงว่า เงินอาจารย์หมดแล้ว ... ? ...? )

ไม่ต้องมี Group/Individual Meeting ไปสองสัปดาห์

แต่....
วันพฤหัสนี้สอบ วันจันทร์หน้าส่ง Project วันอังคารหน้าก็ส่ง Project อีกตัว
สิ้นเดือนแล้วสินะ มีConference Paper อีกหนึ่งฉบับ (ก็ยังไม่ได้เขียน)
สิ้นเดือนหน้าส่ง Draft Thesis ก็เพิ่มเริ่มเขียนไปว่า จะเขียนอะไรบ้างเท่านั้นเอง

เป็น นักศึกษานี่มันยากกว่าเป็นอาจารย์เป็นไหน ๆ นะครับทั่นผู้อ่าน


คริสต์มาส และ ปีใหม่ ปีนี้จะได้ไปเที่ยวไหน ไหมเนี่ย .....

Homeless ไม่พอสงสัย จะ Hopeless เสียด้วย

:)

ว่าแล้วก็คงหาย ๆ ไป พักใหญ่ ๆ นะครับ

ติดต่อกันทาง e-mail นะครับ

D.S.S.G.

ย่อมาจาก Distributed Software System Group
เป็น Research Lab ที่ ผม (ภ) และ พี่ พ อยู่

ครื้นเครงในหมู่นักศึกษา
และเฮฮาไม่ออกเวลาอาจารย์มา






วันนี้มีประชุม เริ่มตั้งแต่ สิบโมงเช้า

ประชุมยาวไปเรื่อย จนถึงบ่ายสาม

แล้วต่อด้วย Individual Meeting รายบุคคล

สุดยอดไหมหล่ะ

จะเครียดตายเอา


เลิก Individual Meeting เลยออกไป
ตีแรกเก็ตบอล
ไปวิ่งบนTrack
รวมได้หนึ่งชั่วโมง

ตามคำแนะนำน้องช้าง

รู้สึกดีจังได้ออกกำลัง ขอบคุณครับน้องช้าง

ว่าไปแล้วก็เขียนถึงหนุงหนิงด้วยดีกว่า (เดี๋ยวจะน้อยใจ)
เห็น Logo ข้างบนเปล่า น่าเกลียดเนอะ หนุงหนิงว่าไหม

ว่าง ๆ ลองทำเล่นให้สักอันดิ กำลังออกแบบ Logo กันอยู่

NY Upstate Workshop

เพิ่งกลับจากเมืองชื่อ Rochester ครับ
เป็นเมืองทางเหนือสุด ของรัฐนิวยอร์ก
ไป Present Paper ของโชโนะ
และไป Present Poster ของตัวเอง

ห้าวครับ
นั่ง รถ GreyHound (รถทัวร์) ไปใช้เวลาแปดชั่วโมง
ออกสองทุ่ม ไปถึงตีห้ากว่า ๆ
แล้วก็นั่งรถไปโรงแรม จากโรงแรมก็ไปมหาวิทยาลัยที่ชื่อว่า RIT (ที่ไม่ใช่รังสิต)

Present Paper แต่เช้า ครั้งนี้ตื่นเต้นมาก เพราะต้องไป Present Paper ของ โชโนะ ที่เกี่ยวกับเรื่องการใช้ Imune System ใน Computer Network

อะไรก็ไม่รู้ Macrophage T cell Stem Cell Tymus Antibody Antigen


พูดเสร็จ

คำถามประจำ ก็มาเหมือนเดิม

เอ่อ แล้วมันเอาไปใช้ยังไงเหรอ


นั่นสินะ........


แต่ก็ยังดี ตอนช่วงพักเบรกกินขนม มีคน(หลายคน)มาคุยด้วยบอกว่า Present ดี หัวข้อน่าสนใจ


อะไรฟ่ะ ทีที่เคย Present Paper ตัวเองไม่เห็นเคยมีใครมาชม


ทีแรกตั้งใจว่าจะพักผ่อนที่ Rochester สักสองคืน จองโรงแรมไว้แล้ว
ว่าจะไปน้ำตกไนแองการ่า ว่าจะไป โตรอนโต้ ว่าจะทำนู่นทำนี่

แต่ปรากฎว่า หลังจากจบ Conference แล้วกลับไปโรงแรม หาของกินไม่ได้เลย
ไม่มีไรกิน

หิมะก็ตก หนาว ก็หนาว
ของกินก็ไม่มี
ที่เที่ยวก็ไม่มี

ว้า.....

เลยเปลี่ยนใจ ทิ้งโรงแรมทิ้งตั๋วรถกลับ

เมืองบ้านนอกอย่างนี้ ไม่อยู่แล้วดีกว่า


เลยหนีเข้าเมืองไป New York City เพื่อ ดูแลน้องสาว

หลังจากนั่งรถทัวร์อีกหกชั่วโมง ก็ถึง NYC

แล้วก็ได้ดูแลน้องสาวสมใจ

ชอปปิ้ง เสื้อผ้า ทีวี DVD Router อาหารเครื่องใช้
ทำความสะอาดบ้าน
ทำกับข้าว

และฉลองบ้านใหม่



กลับถึงบอสตั้น เอาบ่ายวันจันทร์

มาถึงก็เข้าโรงเรียนเลย

นั่งเรียนตอนสี่โมงเย็น แล้วถึงได้กลับบ้าน


สามวันที่ชีวิตไม่เกี่ยวข้องกับการเขียนโปรแกรม เขียนเปเปอร์ ตรวจการบ้านเด็ก

สบายดีจัง

โดเรมี & โดเรมอน

น้อง ๆ

ช่วงนี้ น้องสาวสุดรัก มาหาจาก New York เห็นว่าจะทำงานอยู่ในบอสตั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ ก็เห็นน้องยุ่ง ๆ แล้วก็ยุ่งมาก ๆ

แต่ที่เหนือกว่าความยุ่ง ก้คือความซวยที่เหนือความคาดหมาย

แล้วน้องก็ได้แต่บ่นว่า

ชีวิตนะไม่เคยได้อะไรมาง่าย ๆ เลย


เอ๋ เหมือนคำพูดนี้คุ้น ๆ

สงสัยจะเป็นกันทั้งครอบครัว


ก็เลยถือโอกาส หนีออกจากบ้าน Davis ไปนอนคุยเล่น กับน้องสาวในโรงแรมใจกลางเมือง โรงแรมอยู่ติดกับ Quincy Market ตรง downtown Boston เลยนะครับ

ก็คุยเล่น ๆ กัน แล้วก็นอน
ห้องนอนมีสองเตียง ใหญ่ ๆ หนานุ่ม

จำได้ไหม ผมนอนเตียงไม่ถนัด
ทุกครั้งที่นอนโรงแรม ผมก็ต้องเอาผ้าห่มกับหมอนไปนอนข้าง ๆ เตียงทุกที

คนเกิดมามีกรรม นอนเตียงไม่เป็น


ตื่นขึ้นมาน้องบอกว่านอนไม่หลับอีกแล้ว

นึกว่าเครียด ๆ เรื่องงานนอนไม่หลับ

แต่ดูจากสีหน้าแล้ว สงสัยจะเป็นเพราะผมกรน มากกว่า

ฮา

ตื่นแต่เช้า เจ็ดโมง ดูข่าว มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นชาว Bostonian เดินออกไปทำงาน ท่ามกลางลมหนาวและหมอกจาง ๆ

อีกครั้ง ที่ความเชื่อที่ว่า สัตว์โลกมีกรรมเป็นของตัวเอง เกิดขึ้นในหัว

เหมือน คนเราจะเบื่อ เครียด และก็จะมีเรื่องให้ตัวเองต้องทุกข์ กันทุกคนเลย

ผมอาบน้ำแล้วเดินทางมาโรงเรียน เหมือนคิด ๆ อะไร แต่คิดไม่ออก


มาถึงโรงเรียน ก็ไป ตีแรกเก็ตบอล ไม่ได้ตี มาเกือบปี เหมือนคนหัดตี ออกกำลังหนึ่งชั่วโมง

แล้วก็ค้นพบว่า ที่โรงเรียนมีที่อาบน้ำด้วย ปิดมิดชิด สะอาด และมี น้ำอุ่น

ไม่ต้องอาบน้ำ พร้อมกับแบกศักดิ์ศรีของชายไทย
สบายใจจัง

กำลังวางแผนว่าจะย้าย มานอนที่ห้อง Lab เป็นประจำเลยดีกว่า

หนังสือรุ่น

ช่วงเวลานี้ในสามปีที่แล้ว

ตอนนั้นกำลังนั่งเขียน ตัวจบ ป โท จิตอุต ฯ อยู่

คิดไปแล้วก็ไวเหมือนกัน

ผ่านไปสามปี ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์จาก ปริญญาเท่าไหร่เลย

ส่วนเพื่อน ๆ ก็หายกันไปหมดแล้ว....

ลอยกระทง

(สำหรับคนไม่อยากอ่าน ดูแต่รูปอย่างเดียวได้ที่นี่ รูป )
( รูปบรรยากาศงานทั่วไปใน web ของ นศไทย MIT)

ศุกร์ที่ผ่านมา หลังจากอดหลับอดนอนในคืนวันพฤหัส แล้วนอนที่ทำงาน (ห้อง Lab DSSG) นั่งทำงานจนทำปุ่มชิบหายไปตามเหตุการณ์ที่อธิบายด่านล่าง

ตอนเช้าวันศุกร์ พยายามจะไปออกกำลังว่าจะไปเล่นเวทในยิม ว่าจะไปตีแรกเก็ตบอล เอาเหงื่อเสียหน่อยก่อนจะเข้าประชุม และทะเลาะทางปัญญากับอาจารย์ ก็เป็นว่าวันนี้เป็นวันทหารผ่านศึก วันหยุด โรงเรียนปิด (แต่มีประชุม!@!@) ก็เลยเข้าโรงยิมไปเล่นอะไรไม่ได้ แค้นใจ เลยไปซื้อ ไอติม มานั่งกินรอเวลาประชุม

ประชุมวันนี้ Present เรื่อง เกี่ยวกับ Symbiotic ใน P2P Network หลังจาก Present เสร็จ อาจารย์บอกว่าดูดิคนทำ research เป็นเด็ก ป โท เหมือนคุณเลยนะ แต่งานวิจัยคุณดีกว่าเขาเป็นสิบเท่าเชียวนะ

^_^""" มาไม้ไหนฟ่ะ


เสร็จแล้วเวลา เชือดนิ่ม ๆ ก็มาถึง

Individual Meeting
นักศึกษาแต่ละคนในกลุ่มวิจัย ต้องเข้าไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาทีละคน เพื่อบอกว่าทำอะไรไปบ้าง
กิจกรรมนี้ เหมือนยิ่งใหญ่นะครับ แต่เราทำกันสัปดาห์ละสองครั้ง
อีตา พี่ พ ไปได้ สองนาที แล้วก็เดินกลับมา ยิ้มกระหยิ่มในใจ
ผมถามว่าทำไมเร็วนัก แกบอกว่า ส่ง Slide PTP ให้ อาจารย์ไปแล้ว แค่บอกแกว่าให้ไปอ่านเอา

ส่วนคุณ ภ เข้าไปพบ พร้อมกับ ชี้แจงว่าทำอะไรไปสำหรับอาทิตย์ที่ผ่านไปบ้าง
ความจริงงานที่ทำทั้งหมด ก็คือ เมื่อคืนที่ไม่ได้นอนนั่นแหล่ะ

อาจารย์ว่า โอเค ดีแล้ว ใช้ได้ รีบทำให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้ส่ง Journal แรกในเดือน ธค เทอมหน้าก็จะได้ทำ Thesis (ป โท) และส่ง Journal ที่สอง เสร็จแล้วถ้างานออกมาดี จะให้ทางภาคเชิญคุณไป Present ในฐานะนักเรียนทีทำวิจัยดี เสร็จแล้วหลังจากนั้นก็เพิ่ม Idea ในงานวิจัยเข้าไปอีก ก็ทำให้ได้ Journal อีกฉบับ เท่านั้นคุณก็จบ ป เอก ง่ายไหมหล่ะ ?


ว่าไปนั่น !!! วันนี้อารมณ์ดีมาจากไหน ถึงได้ จุ๊หมาน้อยขึ้นดอยอย่างนี้ก๊ะ ( พี่ พ บอกว่าภาษาญี่ปุ่นเติม ก๊ะ เข้าไปก็เป็นประโยคคำถามแล้ว)


ออกจากห้อง เผ่นกลับบ้าน รีบมานอน แล้วเอาผ้าห่มคลุมตัวหนา ๆ จะได้ไม่เหริงลอย


ตอนเย็นก็ยังถ่อสังขารไปร่วมงานลอยกระทงที่จัดขึ้นโดยนักศึกษา MIT อีก
สำหรับปีนี้ถ้าเทียบกับปีก่อนคงจะบางตาไปมาก และก็ไม่มีชาวต่างชาติมาแจมเหมือนก่อน และก็ไม่มีการแสดงดนตรีไทยและรำไทย

หมู่มิตรผมก็เป็นแกงค์เดิม เสียดายอยู่เหมือนกันที่ไม่มีการแสดงไทยงาม ๆให้ดู กลัวจะไม่คุ้มบัตรค่าเข้า 5 เหรียญ แต่ก็ยังดีที่มีอาหารไทยมาให้บริการตักกิน และก็ดีอีกที่เพื่อนๆ ชาวต่างชาติทั้งหมดชอบกิน ชูถึงกับเอ่ยปากว่า นี่เป็นอาหารไทยที่อร่อยที่สุดที่เคยกิน

งานก็ไม่มีไรมาก มีการบรรยายว่าประเพณีลอยกระทงคืออะไร พร้อมกับฉายภาพสไลด์ เสร็จแล้ว ก็เริ่มทำกระทงจากกระดาษสี
ทำเล่น ๆ ครับ ไม่ได้เอาไปลอยจริง ๆ





ทำเสร็จก็มีประกวดแข่งขัน

ปีนี้ Idea การแข่งขันดีกว่าปีที่แล้ว ตรงที่แทนที่จะมี คณะกรรมการ มาตัดสิน รางวัลสวยงาม และ รางวัลความคิดสร้างสรรค์
แต่กลายเป็นให้ทุกคนที่ร่วมงาน Vote แทน ผู้ร่วมงานได้คลิบหนีบกระดาษ และเข็มมุดอย่างละตัว โดย คลิปหนีบกระดาษสี ๆ แทนหนึ่งคะแนนความสวยงาม เข็มมุดหนึ่งตัวแทนคะแนนความคิดสร้างสรรค์





ผลก็คือ กระทงของหมู่มิตร ตกรอบรวด

ที่เป็นเรื่องหน่อย ก็คือ เจ้ากระทงนกกระเรียนขี่เต่าของโชโนะ

หลังจากเอากระทงไปวางให้คน Vote เขาถามผมว่า มาพนันกันไหม
ถ้าไม่มีคน Vote ให้เขาเลย ผมชนะ แต่ถ้ามีคะแนนบ้าง เขาชนะ

คนแพ้เลี้ยงข้าวครั้งต่อไป

เอาดิ กระทงเต่ากับนกกระเรียนของเขา ไม่น่าจะมีใครตาถึง


ปรากฎว่า ใครก็ไม่รู้ ไปหยอดให้หนึ่งคะแนน ความสวยงาม



อุ๊บ แพ้เลี้ยงข้าวครับทั่น




กลับมา เป็นไรไม่รู้นอนไม่หลับ

นั่งดูหนังต่อ

ดูกระเทย หลังจากลอยกระทง

Beutiful Boxer น้องตุ้ม

หนังเรื่องนี้ดีครับ ถ่ายภาพสวย เนื้อเรื่องดี นักแสดงดี และที่สำคัญ อู้เมืองม่วนดี

อย่างนี้ คงต้องเอาไปให้โชโนะดู เพราะตอนนี้ เขาเลิกฝึกพูดคำว่า "ผมรักคุณ" สำหรับจีบสาวไทยไปแล้ว

เขามักจะพูดว่า

"เฮาฮักตั๋ว" เป็นสำเนียงคนลำพูน ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าใครสอน

shift หาย

ตามรูป


ทำ Keyboard ที่อาจารย์สุดรักซื้อให้พังไปแล้วครับ ปุ่ม Shift มันกดแล้วฝืดมาก ๆ พิมพ์ไม่ทันใจ
ก็เลยแงะ ออกมาดู ได้ผลครับ เลิกฝืด แต่ไม่เด้งขึ้นมาอีกเลย

เลยแกะมันทิ้งแล้วเอา ปุ่ม scroll lock ที่ไม่รู้ใช้ทำอะไรมาใส่แทน

ก็พอแก้ขัดไปได้ หงุดหงิด (ปุ่ม) ชิบหาย ครับ


อวด ๆ
รูปนี้ถ่ายโดย Moto Razr V3 เครื่องใหม่ที่เพิ่งได้มาฟรีหลัง rebate นะครับ
(รูปไม่ค่อยสวยเพราะแสงมันมืดอ่ะครับ กล้องมันไม่มี flash )
อาทิตย์ หน้าผมเปลี่ยนเบอร์มือถือ นะครับ แล้วจะแจ้งให้ทราบโดยทั่วกัน

Boston Folliage

วันนี้วันอาทิตย์ครับ ถึงคราวไปเที่ยวแล้วครับ หลังจากที่เก็บตัวอยู่ในบ้านมาหลายวัน
การบ้านก็ไม่มี งานวิจัยมีก็ขี้เกียจทำ เลยออกไปนอกบ้านดีกว่า
นัดกันไปกินติ่มซำ หรือที่คนจีน เรียกว่า หยำช่า แล้วก็เดินดูบอสตั้นคอมมอน สวนสารธารณะกลางเมืองบอสตั้นดูใบไม้เปลี่ยนสี


ดูรูปดีกว่า :

รูปแรกเป็นสมาชิกพรรคที่ไปวันนี้ครับ ตอนนี้มีเพื่อนร่วมบอสตั้นแก๊ง อีกสองคน คือ ชู และ ใหม่ (ด้านซ้ายมือ) สามีภรรยาที่ตามอาจารย์สุดที่รักผมมากจากญี่ปุ่นสามีเรียนปริญาเอก ส่วนภรรยาเดิมไม่มีอะไรทำ ตอนนี้อาจารย์จ้างให้เป็นเลขาห้องวิจัยไปแล้ว มีหน้าที่เขียนเวป และจัดการเรื่องการจองตั๋วเครื่องบินและที่พักเวลาต้องไป Conference ส่วนคนขวามือสุดนี่คือคุณโชโนะ ที่จะต้องส่ง Journal Paper วันนี้ แต่ก็ยังสบายใจไปเต๊ะบอลตอนเช้าได้ แล้วก็มากินข้าวกับพวกเราได้ด้วย ส่วนอีตาสามคนตรงกลาง ก็คงคุ้น ๆ อยู่แล้วนะครับ สามหนุ่มจากบ้าน Davis Sq


กินติ่มซำวันนี้ที่ร้าน Emperor Garden ใน ไชน่าทาวน์ ร้านนี้อร่อย และราคาไม่แพงครับ แนะนำ ๆ แต่ถ้าจะให้ดีควรหาคนรู้ภาษาจีนไปด้วยจะสั่งอาหารง่ายขึ้นเยอะครับ


ใบไม้เปลี่ยนสีก่อนจะเข้าฤดูหนาว คาดว่าเป็นเพราะอากาศหนาวเย็นและเริ่มจะไม่มีน้ำฝนเหมือนฤดู Spring ที่ผ่านมา ใบ้ไม้ก็พากันแห้งและร่วงโรยกันตามกาล แต่กระนั้นก็ยังสวยครับ ใบแดง ๆ เหลือง ๆ ปีนี้ หิมะตกครั้งแรกเร็วกว่าที่คาดไว้มาก จึงทำให้หลายที่ต้นไม้ตกใจไม่ทันเปลี่ยนสี แต่ร่วงโรยไปก่อน ก็สวยน้อยกว่าปีก่อน ๆ แต่ถึงจะสวยน้อย แต่ก็สวยอยู่ดีหล่ะครับ

ชายหนุ่มที่ไม่ประสงค์จะออกนามรายนี้ เท่ห์ทั้งรายการครับ

หลังจากเสร็จจากชมธรรมชาติ The พ & ภ ก็ไป Shopping ซื้อหมอนซื้อผ้าห่ม เตรียมตัวเข้าหน้าหนาวครับ ได้ผ้าห่มมาคนละผืนในราคาแค่ สิบเก้าเหรียญ หนานุ่ม แต่ไม่รู้จะอุ่นสบายหรือเปล่า เพราะยังไม่ได้ลองนอน

ยังไม่พอครับ หลังจากนั้น ผมก็ไป MIT กับชายหนุ่มมาดเท่ห์ข้างบน ส่วน พี่ พ หนีกลับบ้านก่อน เพราะเป้าหมายต่อไป คือ Ice Skating

ไม่เคยเล่นครับผม ก็ลอง ๆ ดูเขาว่าถ้าไม่ลองไม่รู้ ถ้าไม่ล้มก็ไม่เจ็บ ถ้าไม่เจ็บก็จะเรียกได้ว่าไม่เคย และถ้าไม่เคยก็คงไม่เป็นสักที ก็เลยได้โอกาสไปเล่นครับ ราคา 7 เหรียญ ค่าเช่ารองเท้าอีก 3 เหรียญ ที่ MIT นะครับ คนเล่นไม่ค่อยเยอะ เพราะส่วนใหญ่จะเป็น นศ MIT เท่านั้น แต่เสียดายเล่นได้แค่ครึ่งชั่วโมงมันก็ปิด

ส่วนผมเหรอ ล้มแล้วครับ เจ็บไปแล้วครับ เคยแล้วครับ แต่ยังไม่เป็นครับ

ฝากไว้ก่อนเถอะ

มาต่อกันที่บ้านครับ มาถึงบ้านก็มาทำอาหารครับ วันนี้มี ต้นแซบหมู ลาบหมู (พี่ พ ) ไก่ย่าง (จากห้าง) ข้าวเหนียว (พี่ จ แช่ข้าว) และ ผัดกระเพราะหอยกึ๋น (โดยผมเอง) อร่อยสุดขีด ต่อด้วยเบียร์อีกขวด ไวน์อีกแก้ว

กินอาหารเสร็จ ต่อด้วยไอติม และดูหนังเรื่อง สี่สาวสัมพันธ์ฉันพี่น้องร่วมการท่องเที่ยวของการเกงยีนส์ (ชื่อภาษาอังกฤษจำไม่ได้จ้า) ก็โอเคครับ

หมดไปอีกหนึ่งสัปดาห์

ดูรูปวันนี้ เพิ่มเติมได้ที่นี่ครับ รูป

สัปดาห์หน้า (พรุ่งนี้) ผมไป Conference ที่ Boston University นะครับ ศุกร์ที่จะถึงมีงานลอยกระทง แล้วจะถ่ายรูปมาให้ดู

ส่วนวันลอยกระทงจริง ๆ ช่วง 17-20 เดือนนี้ ผมไป Conference ที่ New York Upstate นะครับ

พี่ พ ล้อว่า แกจะไป ลอยกระทงใน น้ำตกไนแองกาล่าหรือไง

กำหนดการคร่าว ๆ ก็เป็นตามนั้นครับ

นอนไม่หลับ

CIIT_Conference

ประชุมวิชาการ (Conference) ครั้งนี้จัดที่โรงแรมของ MIT ครับ คนมาเยอะพอสมควร ที่น่าสนใจของงานนี้ก็คือ ผู้คนที่มาส่วนใหญ่จะอยู่ในสาขาวิจัยใกล้เคียงกันมาก อย่างเช่นเรื่องเกี่ยวกับการออกแบบเครือข่ายอย่างของผมก็ยังมีคนอื่นที่ทำคล้าย ๆ กัน ถึงขั้นว่าใช้ Concept เรื่อง Symbiotic ไปออกแบบ P2P Network เลย ส่วนผมเอา Symbiotic มาใช้ใน Grid Network ก็คล้ายกันครับ แต่ถึงแม้จะมี Concept จากเรื่องเดียวกัน วิธี Approach ของเราก็ไม่เหมือนกัน เขามอง Network แต่ละวงเป็นสัตว์คนละชนิด ในขณะที่ผมสร้าง Agent บน Middleware ให้มีสองประเภทแล้วให้มันช่วยเหลือเกื้อกูลกันแบบ Emergence (อุบัติเอง) ผม Present เสร็จเขาก็มาคุยด้วยว่ารู้จัก Prof. Suda ไหม งานวิจัยคล้ายกันมาก ก็เลยมาตามประวัติไล่เรียงปรากฏว่าลูกศิษย์ของสุดะ อีกคนไปเป็น President ที่ Osaka Univ. แล้วก็อาจารย์สุดะนี่แหล่ะที่เป็นผู้บุกเบิกด้าน BioNet ในเมกาและญี่ปุ่น ส่วนศิษย์ของสุดะอีกคน มาเป็นอาจารย์ที่ Umass นามว่าจุนอิชิ ก็คือ sensai หรืออาจารย์สุดที่รักของผมนั่นเอง

ผมหันไปบอกโชโนะ ว่า " He knows our grand father." เขางงเล็กน้อยแล้วก็ยิ้มเข้าใจในครึ่งนาที
Oh He knows Prof Suda!..



วันนี้แบกกล้องไปถ่ายรูปมาให้ดู นะครับ
รูปแรก เป็นรูปที่สะท้อนความเป็น MIT มาก ๆ ขนาดไฟบอกสถานะลิฟท์ก็ทำเป็น Led ที่เป็นสายระโยงระยาง




รูปที่สอง ก็เป็นผมเอง พยายามทำตัวให้ดูได้แล้วนะครับ ทน ๆ ดูกันหน่อย



จะเห็นว่าสิ่งของที่อยู่ในตู้โชว์นั่น ไม่ใช่งานศิลปะทั่วไปเหมือนโรงแรมอื่น ๆ ที่มักจะโชว์ รูปปั้น หรือ ภาพวาด แต่กลับกลายเป็น Robot ที่ นักศึกษา Mit สร้างขึ้น

อันนี้ก็เป็นรูปโรงแรมดูจากด้านในออกมา มิวายจะเห็นงาน เทคโนศิลปะ เป็นเจ้าหุ่นแมงมุม


นี่หล่ะครับ โรงแรม MIT



ส่วนงาน Conference ก็เรื่อย ๆครับ ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ก็นั่งเล่นนั่งทำงานในห้องสัมนาไปเรื่อย ๆ

สรุปเหตุการณ์สำคัญ

วันศุกร์ที่แล้ว ไปตรวจข้อสอบ Midterm บ้านอาจารย์ ได้เงินเพิ่ม $78 พร้อมกับความไม่สบายใจจนมาถึงวันจันทร์
ตอนเย็น ๆ เซ็ง ๆ ก็เลยไปซื้อ Lotto คิดว่าสวรรค์คงจะให้รางวัลมาประโลมใจบ้าง ลงทุน สองดอลล์ได้เงิน สี่ดอลล์

อืม เอ่อ ^_^""

วันเสาร์ ไปช่วยอาจารย์ที่รักยิ่ง ขนของย้ายบ้าน สนุกสนาน ได้ขับรถใหม่ของอาจารย์ Nissan Mulano (<- ถูกไหมหว่า) หิมะตกวันแรกที่บอสตั้น ตกหนัก ของหนักและเยอะมาก โซฟาเข้าทางประตูบ้านไม่ได้ บ้านอาจารย์อยู่ชั่นสองเลยเอาเชือกผูก แล้วลากขึ้นทางหน้าต่าง เสียดายมากไม่ได้เอากล้องถ่ายรูปไป ขนของเสร็จอาจารย์พาไปเลี้ยงอาหารกรีก กินเนื้อแกะ กลับบ้านมาดู Batman Begins สนุกดีครับ

วันอาทิตย์นั่งเขียนภาษา C ตั้งแต่เช้ายันเที่ยงคืน ลืมไปหมดแล้ว Pointer ใช้ยังไง น่าละอายจริง ๆ ส่งการบ้านได้ตอนห้าทุ่ม (ก่อน Due หนึ่งชั่วโมง) เป็นโปรแกรม Web Sever ที่เปิดได้แต่ ไฟล์ html และ text อ่านไฟล์รูปไม่ได้ ฮา ๆ อย่าไปบอก TA นะครับ

วันจันทร์ไป Conferece ชื่อว่า CIIT จะที่โรงแรมใน MIT เดี๋ยวพรุ่งนี้จะแบบกล้องไปถ่ายรูปมาให้ดู ผม Present อีกแล้ว (เป็น Conference ที่สองในเทอมนี้) ปรากฎว่าไม่มีใครหลับทุกคนตื่นเต้นสนใจฟัง พูดเสร็จไม่มีใครถามคำถาม รอดตัวไป
เสร็จจาก confernce รีบกลับไปโรงเรียน เรียนตอนสี่โมงเย็น

นั่งเรียน วันนี้อาจารย์แจกข้อสอบคืน ปรากฎว่า ได้ที่ 8 (ในห้องมี 9 คน แถมที่ 8กับที่ 9 คะแนนเท่ากัน อุ๊บ ไม่ใช่!! ล้อเล่น) มีนักเรียน 23 คนที่หนึ่งได้ ร้อยเต็ม คนสุดท้ายได้ สามคะแนน กำลังคิดว่าจะรอด แล้วอาจารย์ก็ประกาศว่า ปีนี้นโยบายเปลี่ยนแล้ว จากเดิม แค่ผ่านเฉย ๆ ก็ได้ ตอนนี้วิชานี้ต้องได้ B ขึ้นไป เฮ้อ อะไรของมันฟ่ะ กำลังนั่งรถกลับบ้าน เจอคนเป็น Grader ของวิชานี้ คราวแล้วทำการบ้านไม่ทัน(อย่างที่ตั้งใจว่ามันควรจะเป็น) ผมก็เลยบ่น ๆ ว่าเสียดายคะแนนไม่ดี Grader บอกว่าทำดีแล้ว อย่าห่วงไปเลย ค่อยโล่งอกหน่อย...

เรื่องที่ต้องทำต่อไป
( นอกเหนือ จากการบ้าน การเรียน และ TA)
ทำ Simulator ให้เสร็จก่อนเช้าพรุ่งนี้
จองโรงแรมและพาหนะ (เครื่องบิน หรือ รถบัส) NY_Upstate เมืองชื่อว่า Rochester
Paper หน้าก่อนสิ้นเดือน Nov
เขียน Technical Paper ให้เสร็จภายในเดือนธันวา
ส่ง Journal แรก ก่อนสิ้นเทอม

มันจะทันเร้อ !