หมูไป ไก่มา

เพื่อนใหม่ผมเป็นคนญี่ปุ่นครับ ชื่อ ชู มีภรรยาชื่อ ใหม่
ชูมาเรียนในฐานะ PhD Student แต่เพราะว่าเพิ่งจะข้าวใหม่ปลามันก็เลยหอบหิ้วภรรยามาด้วย ก็เหมือนกับครอบครัว Blog ข้าง ๆ นี่หล่ะครับ สามีเรียนหนังสือ ภรรยาอยู่บ้าน คงกระหนุงกระหนิงน่ารัก ชูก็เป็นเช่นนั้นครับ แล้วเขาก็ห่วงว่าภรรยาจะเบื่อและไม่มีอะไรทำ


วันหนึ่งชูก็มาถามผมว่า "เห็นโชโนะว่าผมมีจักรยานเหลือใช่ไหม ขอซื้อต่อได้หรือเปล่า อยากให้ภรรยาไว้ขี่เล่น หรือไปจ่ายตลาด
คิดเท่าไหร่ ก็บอกมาได้เลย แต่อย่าแพงมากนะ ไม่มีตังค์"

ผมนิ่งคิดนิดนึงแล้วตอบทีเล่นแต่เอาจริงไปว่า
"เอางี้สิ ขอแลกกับข้าวกลางวันก็แล้วกัน ให้ภรรยาคุณทำอาหารกลางวันมาให้ผมก็แล้วกัน กี่มื้อก็แล้วแต่คุณเห็นสมควรค่าแก่จักรยานนั่นแหล่ะ"

ชูหัวเราะชอบใจ ยิ้ม ๆ แล้วเดินจากไป

ผมนึกว่าเขาคงคิดว่าผมบ้า ๆ บอ ๆ

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์
เมื่อวานศุกร์ที่ผ่านมามี ประชุมกลุ่ม (Group Meeting) ก็มีผม ชู และ โชโนะ ประชุมร่วมกัน
หลังจากเลิกประชุม ชูก็เอา ขนมปังแฮมเบอร์เกอร์มาให้ผม บอกว่านี่ไง อาหารกลางวันของคุณ จักรยานคุณเป็นของผมแล้วนะ


เฮ้ย หมอนี่ เอาจริง

ที่กระอักกระอ่วน ก็เพราะเจ้าโชโนะ นั่นแหล่ะ มันงง ว่าทำไมผมมีอาหารกลางวันกินกับชูกันสองคน ไปแอบซื้อกันมาตอนไหน
ทำไมไม่ชวน

มันแปลก ๆ ครับสถานการณ์ อย่างนี้ ประมาณ ว่าจะมีเพื่อนไม่มีอาหารกลางวันกิน

ก็เลยแบ่ง ขนมปังไปให้ครึ่งหนึ่ง โชโนะงง ๆ แต่ก็รับกินไปก่อน


วันนี้(วันอังคาร) มีประชุม ผมก็มีอาหารกลางวันมาอีกแล้ว

คราวนี้ โชโนะ จับได้ว่าผมได้อาหารกลางวันจากชู อะไรฟ่ะ มีทำอาหารกลางวันให้กันด้วย ตูไม่เห็นมี


ต้องบอกมันว่า วันนี้ เรากินล้อหน้าจักรยานกันอยู่

^_^""


* รูปด้านบนจักรยานคันซ้ายมือครับ ที่กลายสภาพเป็นอาหารกลางวันไปแล้ว



ปล. เมื่อสามเดือนก่อนเคยเอากลวิธีนี้ ไปใช้กับสาวด้วยครับ พอดีหล่อนอยากหาที่อยู่ใหม่ ในราคาถูกและไม่ต้องเซ็นต์สัญญา
ส่วนผมก็กำลังหา Roommate อยู่พอดี ถ้าใครพอจะจำได้เมื่อก่อนห้องผมเป็นห้อง 1 bedroom นะครับ ถ้าสาวมาอยู่ก็ไม่รู้จะคิดเงินยังไง
ก็เลยบอกไปว่า


เอางี้สิ เธอมาอยู่ไม่ต้องจ่ายค่าเช่า แค่ทำอาหารกลางวันกับอาหารเย็นให้ผมทุกวัน ก็พอ


อึ้งไปเลย..... ไหมหล่ะ

เจอมุข บ้านพี่ขาดคนหุงข้าวเข้าให้


แต่แล้ว
สาวเจ้าก็เมิน แล้วเดินจากไป


อย่างนี้เขาเรียกว่า
"หมูไม่ไป ไก่ก็ไม่มา" ครับทั่น