วันเสาร์ไปเกาะ

ไปเกาะมาครับ เกาะนี้อยู่ต้องนั่งเรือจากบอสตั้นออกไปประมาณ 45 นาที มีทั้งเรือด่วนและเรือปกติ ราคาเท่ากันแต่ให้เลือกเที่ยวเรือดี ๆ เพราะว่า ถ้าไปเรือด่วนจะออกทีหลังแต่ไปถึงก่อน ดูวิธีไปได้ที่ web นี้นะครับ

สำหรับผู้ร่วมเดินทางครั้งนี้ ก็เป็นสามทหาร เสือ อีกเช่นเคยครับ

สำหรับการเดินทางครั้งนี้ ออกจะงง ๆ สักหน่อย ว่าขึ้นเรือถูกลำหรือไม่ เพราะว่า เรือไปถึงที่หมายผิดจากเวลาตามตาราง แถมยังไปรับคนเพิ่มที่ Quincy อีก ก็เลย งง ๆ แต่ในที่สุดก็ถึงที่หมายจนได้

สำหรับเกาะนี้ จะเป็นเกาะที่เคยเป็นป้อมปราการ คอยยิงยับยั้งเรือชาวอังกฤษที่จะเข้ามา มีชื่อเป็นทางการว่า Fort Warren ครับ ก็จะเป็นลักษณะเกาะป้อมปราการ มีที่ติดปืนใหญ่ และที่ซ่อนตัวของทหารที่ใช้อาวุธเบาในการยิงต่อสู้ ไอ่ที่นายแว่น่ดำข่างล้างชี้ไปนี่เป็นท่าเรือที่เรามาถึงครับ ขณะนั้นเขายืนอยู่บนป้อม

สักพักไปพักใต้ร่มไม้ ดูนกนางนวล บินเล่นไปมา ทำให้นึกถึง โจนาธาน ลิฟวิงตัน เจ้านกนางนวลขี้เบื่อที่อยากออกไปท่องโลก เพิ่งเข้าใจว่าชีวิตนกนางนวลปกตินี่มันขี้เกียจจริง ๆ บินแบบแทบไม่ต้องกระพือปีกเหมือนเครื่องร่อนปรับองศาปีกนิกเดียวก็ลอยขึ้นสูงได้เองเพราะแรงลม ปลาก็แสนจะหากินง่ายดาย มิน่าละโจนาธานมันถึงเบื่อ

อย่างไร ก็ดี ทำให้นึกไปถึง Text หนังสือ Wave จากพี่เทค* ที่ตอนนั้นไม่ค่อยจะใส่ใจใยดีน้องเทคเท่าไหร่ พอไปขอหนังสือครั้งแรก ก็ได้หนังสือเล่มนี้มา พอไปเปิดใช้ หน้าแรก เขียนว่า

"นกนางนวลที่โตเต็มที่ ย่อมบินด้วยปีกของมันเอง " โจนาธาน ลิฟวิงตั้น ได้แต่กลับมานั่งคิด ว่าเอ้ หรือพี่แกไม่อยากให้หนังสือเรายืมหว่า ...^_^"

ถึงบอสตั้นเอาช่วงเย็น PC กลับมา ผัดผัก ทอดไข่เจียว กินพร้อมกับ น้ำพริกอ่อง และ กุ้งบรอคเคอรี่ราดมายองเนส ฝีมือพี่โรเจอร์ ที่บ้านเป็นอาหารค่ำ สนุกครับวันนี้

*หมายเหตุ พี่เทคผม ก็ พี่ พ นั่นแหล่ะครับ