อกหัก

มิตรรัก My Blog

งง หล่ะสิ

มันหายไปไหน มา เห็นทุกที Up ทุกวัน



เรื่องมันมีอยู่ว่า

เมื่อวานซืน อากาศที่บอสตั้นดีมาก ๆ แดดอ่อน สายลมอุ่น

แต่ผม... เปลี่ยว ...

แต่งตัวดีแต่เช้าออกไปเรียน เพื่อจะได้ดูดีขึ้นบ้าง อาจารย์จะได้แยกได้ระหว่างเรากับคนอินเดีย

ไปนั่งทำงานที่ Coffee Bar (ขอเน้นว่า Bar ไม่ใช่โต๊ะธรรมดา) คือเขียนโปรแกรมโชว์บนโต๊ะ สูง ๆ หน้าร้านกาแฟในห้องสมุดโรงเรียนนั่นแหล่ะ

เผื่อจะมีใครสักคน หลงเข้ามาทัก....

ก็ไม่มี ...

เรียนเสร็จ กลับบ้าน ก็ไปแวะ Porter Square ไปกินอาหารญี่ปุ่นในร้านญี่ปุ่น ที่หน้าร้านมีตู้ปลาสวย ๆ

เผื่อว่าจะมีใคร หลงผ่านเข้ามาดูปลา ........ แล้วเห็นเรา

ก็ไม่มี ..... แถมสักพักร้านก็ปิด ไม่เหลือใคร


กินเสร็จ สามทุ่มกว่าแล้วหล่ะ

ตัดสินใจเดินกลับบ้าน Porter Sq ห่างจาก Davis Sq หนึ่งป้ายรถไฟใต้ดิน

ตัดสินใจเดินผ่านหน้าร้าน Sugar Spice ที่ทำงานเก่า ที่เคยมาทำ

เผื่อจะเจอใครสักคน ....... ที่เคยรู้จัก

ก็ไม่เจอ

สักพัก อากาศตอนเช้าที่ว่าดี ๆ ก็หนาว ลมพัดแรง


แล้ว ฝนก็ตก


เดินตากฝนกลับบ้าน

เหมือน ชีวิต ตอนอยู่ ทวีธา เลย

พระเอกมิวสิก อยากผมยาว และเดินตากฝน

โชคดี ที่บ้านไม่มี กระจก ให้ต่อย



อกหัก เพราะรักตัวเองไม่เป็น

เลยไปเศร้ามาสองวัน ที่หายไปนั่นแหล่ะ