Snow

วันนี้ Boston หิมะตกครับ

เดินทาง ไปเรียน 40 นาที
นั่งเรียน ชั่วโมงกับสิบห้านาที
ก็นั่งรถไฟ กลับบ้านอีก 40 นาที

ความจริง เลือกอยู่ไกลโรงเรียนเกินไปเองแหล่ะ

อย่างว่า นักศึกษาภาคค่ำ เรียนรอบเย็น เราเลยไปเลือกบ้านอยู่ที่ใกล้
ร้านอาหารไทย จะได้หาพิเศษทำด้วย

ช่วงนี้ เรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง เท่าไหร่ ยากชะมัด
เลยตัดใจซื้อ Voice Recorder มา เก็บ Lecture

ก็ได้เครื่อง MP3 ที่เป็น record ด้วย

นานแล้ว ที่ไม่ได้ยินเพลงไทย
เลย Download มั่ว จากแผ่น CD ที่พอหาได้

เดินย่ำ ฝ่าหิมะ หนาว ๆ กลับบ้าน ไม่มีใครสนใจใคร พร้อมกับฟังเพลงนี้

----
เคยรู้สึกไหม เวลาไม่มีใครแล้ว
จะมองไปทางไหน ไม่มีใครให้พูดจา ไม่มีเลย สักคน จะหันมามองและเข้าใจ
คนคนนี้ ที่มันไม่มี อะไร

นี่คือ เหงา นี่แหล่ะ เหงา นี่คือความจริง ที่ได้เจอ เจ็บปวดทรมาน
ลึกลงข้างในใจ
โอ้ ความเหงา มันช่างหนาว มันช่างยาวนาน และทุกข์ทน
รอคอยใครบางคนมาหยุดมัน

มันจะอีกนานไหม เวลาคงไม่หยุดแล้ว เวลาจะพาคนไหน ให้ผ่านให้พ้นเข้ามา
ไม่มีเลยสักคน จะหันมามอง และเข้าใจ
คนคนนี้ ที่มันไม่มีอะไร

นี่คือ เหงา นี่แหล่ะ เหงา นี่คือความจริง ที่ได้เจอ เจ็บปวดทรมาน
ลึกลงข้างในใจ
โอ้ ความเหงา มันช่างหนาว มันช่างยาวนาน และทุกข์ทน
รอคอยใครบางคนมาหยุดมัน
----

โดนใจ น้ำตาซืม เลย เดิน ๆ ไปเรื่อย เผลอถอนใจ ดังมาก

ผู้หญิงแหม่มสองคนข้างหน้า หันขวับ แล้วเดินหันหลังกลับมา

เราถอดหูฟัง

หล่อนพูดประมาณว่า

"มีเงินไหม I ไม่มีเงินกินข้าว ขอเงินเศษหน่อยสิ"


ผมเลยบอกว่า ไม่มี I don't have any.

ในใจคิดว่า มันรู้จัก คนเอเชียสัญชาติไทยไหมว่ะ
อาหารมื้อหนึ่งบ้านมรึงอ่ะ ตูกินได้เป็นเดือน
ยัง จะมาขอเงินอีก

คนยิ่ง เหงา ๆ อยู่
เดี๋ยวพากลับบ้านไปทำกับข้าวให้กินเสียหรอก