ขำ ขำ

เธอจ๊ะ

วันนี้ฝนตกที่บอสตั้น ทั้งที่สัปดาห์ที่แล้วหิมะก็เพิ่งจะตก

ผมตื่นสายด้วยเหตุผลอะไรหลาย ๆ อย่าง อยากจะนอนมุดหัวอยู่ใต้ผ้าห่มไม่ต้องตื่นขึ้นมาเจอกับเรื่องร้าย ๆ เหมือนเช่นวันวาน อีกอย่างก็คงไม่อยากตื่นขึ้นมาเหงาคนเดียวอีก เพราะบนที่นอนนุ่มใต้ผ้าห่มหนายังพอจะจินตนาการว่ามีเธออยู่ข้าง ๆ ได้บ้าง

จนแล้วจนรอดก็ต้องตื่นขึ้นไปเรียน ตอนสามโมงเย็น เพราะต้องเรียนตอนห้าโมงเสียเวลาจัดแจงตัวเองและนั่งรถไฟใต้ดินไปอีกก็ร่วมชั่วโมงแล้วก็ไปถึงโรงเรียนจนได้ นั่งเรียนได้ชั่วโมงกว่าหมดเวลาก็ถึงเวลากลับบ้านก่อนกลับก็ไม่วายแวะกินอาหารสักหน่อยที่โรงเรียน วันนี้กิน Sushi 6 ชิ้น pack อยู่ใน กล่องโฟม ราคา 4 เหรียญนิด ๆ เธอก็ลองเอา 40 บาทคูณดูแล้วกัน ส่วนพวก เบอร์เกอร์ทั้งหลายที่เพื่อนโดมชอบนั้นราคาตกประมาณ 3 เหรียญ ไหน ๆจะต้องเสียตังค์แล้วกินอาหารญี่ปุ่นที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาหารหรูบ้านเราคงจะดีกว่า


นั่งรถไฟกลับบ้าน อีกชั่วโมง ถึงบ้านเปิดเมลล์
อ่ะเห็นรูปจอห์นแต่งงานพอดี เห็นรูปเพื่อน ๆ ในงานแต่งงาน
ทนไม่ไหว ก็เลยส่ง MSN ไปหาเธอ อย่างที่เป็น

เมื่อก่อน เป็นเรื่องลำบากใจมากเหมือนกัน ที่จะบอก "คิดถึง" ใครสักคน ไม่รู้ทำไมคงเพราะไม่อยากสร้างความหวังให้กับคนอื่นจนเกินงาม ทั้ง ๆ ที่ก็มีคนอื่นอยู่แล้วเคยมีหญิงคนหนึ่งในชีวิตโทรมาหลังจากไม่ได้ คุยกันเป็นปีคุยไปคุยมาหล่อน พูดว่า"คิดถึง"ผมกลับตอบไปว่า "อย่าคิดถึงเราเลย อย่าพูดอย่างนี้เลย ตอนนี้เราอยู่กับแฟน" ได้ผล เธอร้องไห้ และวางสายไป เล่นเอาผมต้องออกไปควานหาทั่วเมือง แต่เด็กบ้านนอกอย่างผม จะหาอะไรได้ นอกจากคว้าน้ำเหลวและกลับบ้านมือเปล่า พร้อมกับหยาดน้ำตา

ไม่น่าเลยกู

ถึงตอนนี้ ความรู้สึกอย่างนั้นก็ยังมีอยู่ ความรู้สึกที่ว่า ไม่อยากไปสร้างความหวังให้ใครอีก
แต่หลายครั้งมันก็ยากเหลือเกิน ที่จะเก็บใจไม่บอกให้เขารับรู้ว่าเป็นห่วง และคิดถึงอยู่เสมอๆ

เพื่อนอ้นเคยบอกว่า "มึงอ่ะ เอาใจคนอื่นมากเกินไปจนในที่สุดมึงก็วุ่นวาย ไม่ชอบเขาจะไปtake care มันอะไรกันปานนั้น"

เพื่อนควายเสริมว่า "เออ กูไม่เคยทำอย่างมึงเลย ถ้าจะฟันก็ฟันเลยสิว่ะ"

อ้าว ไอ่ เ ย....

ฝนหยุดแล้ว คำพูดเพื่อนอ้นก็มาเซอร์รานด์รอบหัวอีกแล้ว

คำว่าคิดถึงของเราจะทำให้เธอวุ่นวายใจเกินไปหรือเปล่า

หวังว่าเธอคงสบายดี แล้วก็ไม่รากแตนรากแตนเพราะเรื่องเลี่ยนจนเกินไป

ท้ายที่สุดของชีวิตเราสองคนไม่ว่าเป็นเช่นไร ผมก็อยากให้เธอรู้ว่า
มิตรภาพดีๆ ที่เรามีให้กันคงไม่มีวันลืมเลือน


อีกอย่างน้อย ก็ห้าปีสินะกว่าจะจบ ป เอก และได้กลับเมืองไทย
คิดถึงเราบ้างไหม

ห้าปีเอง ขำ ขำ


หวังว่าเธอคงสบายดีนะ นิพนต์ รักษาสุขภาพ และดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ

ยินดีด้วยอย่างยิ่งกับงานแต่งงานนะ จอห์น เสียดายไม่ได้ไปร่วมงาน